حقيقت گريه گريه ، حالتى است كه از برخورد انسان با يك سلسله واقعيت‌ها پديد مىآيد و ريشه در سوز دل و شكستن قلب يا شادى روزافزون دارد . گريه ، حقيقتى است كه انبياى خدا و امامان و اولياى الهى در موارد مختلف با آن سر و كار داشتند و به ويژه هنگام سحر و مناجات و راز و نياز با خدا با آن دمساز بودند . گريه ، در مكتب عبّاد خاص حق ، به عنوان داروى برخى از دردهاى باطنى چون درد فراق و هجران محبوب ؛ مطرح بود و دل غمديده و جان فراق كشيدهء خود را به آن آرام مىكردند . امروز « گريه درمانى » در مغرب زمين به عنوان يكى از رشته‌هاى پزشكى مطرح است و برخى از طبيبان به بيماران خود توصيه مىكنند كه جهت علاج و درمان تا مىتوانند گريه كنند و اشك بريزند . جلال الدين محمّد بلخى ، عارف كم‌نظير ايرانى كه با معارف راستين با عمق جانش سر و كار داشته ، در باب گريه مىگويد :

--> « . . . يا أَسَفى عَلى يُوسُفَ وَ ابْيَضَّتْ عَيْناهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ كَظِيمٌ » « . . . دريغا بر يوسف ! و در حالى كه از غصّه لبريز بود دو چشمش از اندوه ، سپيد شد » يوسف ( 12 ) : 84 . و اين عملى است از جانب پيامبر الهى كه مورد تأييد حضرت حق قرار گرفته است در اين صورت آيا در غم از دست دادن اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام كه بر جسته‌ترين انسانها و عصارهء خلقت هستند عزادارى و اشك و گريه بر فراقشان اشكالى دارد ؟